امینیان؛ پوستر در ایران به عنوان یک رسانه جانیفتاده است


 هنگام اهدای جوایز نهمین دوسالانه گرافیک معاصر ایران، سه بار نام تهمتن امینیان به عنوان برنده سه بخش از این مسابقه عنوان شد اما هربار فرشید مثقالی، رئیس هیئت داوران که مسئول اعلام نام‌ها بود در مقابل تعجب تماشاگران، می‌گفت که جایزه به دلیلی که بعدا می‌گوییم به امینیان تعلق نمی‌گیرد تا آنکه با اعلام نام او به عنوان برنده جایزه بزرگ مرتضی ممیز، کنجکاوی‌ها برای ندادن جایزه فرونشست.
 امینیان که متولد 1355 در تهران است، رشته گرافیک را در دانشگاه سوره به اتمام رسانده و از سال 1374 فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرده است. پیش از آن مدتی نزد مجید بلوچ در شرکت «چاپ آتلیه» کار‌آموزی کرده و اکنون نیز مدیر هنری شرکت است. او تابه‌حال در بیش از 20 نمایشگاه داخلی و بین‌المللی شرکت داشته و برنده جایزه ممتاز ایکوگرادا ICOGRADA (انجمن مجامع بین‌المللی طراحی گرافیک) در هشتمین دوسالانه جهانی پوستر تهران، رتبه نخست اولین دوسالانه پوستر جهان اسلام و نیز دیپلم افتخار هشتمین دوسالانه پوستر مکزیک است. یکی از علایق شخصی او خواندن کتاب‌ است هرچند که عقیده دارد وقت کافی برای اوقات فراغت و علایق شخصی‌اش ندارد. با او در مورد مشکلات گرافیک و نهمین دوسالانه گفتگو کردیم.

سحر آزاد


در مورد کارهایی که در نهمین دوسالانه گرافیک، موفق به کسب جایزه شدند، توضیح دهید؟
_ طبق بیانیه هیئت داوران در سه بخش موفق به کسب جایزه شدم که به دلیل تعدد جوایز، جایزه بزرگ مرتضی ممیز به من تعلق گرفت. یکی از کارهایم مربوط به طراحی لوگوی یک گروه گرافیک دو نفره به نام «هم‌رکاب» است که طراحی آن دو سال پیش انجام شد. در بخش طراحی آگهی مطبوعاتی، دو اثر با موضوعات «صندلی اداری نیلپر» و «مسیریاب خودرو» و در بخش طراحی پوستر (با موضوع ترافیک) یک سری سه‌‌تایی پوستر با عنوان «تراژدی پیاده‌های تهران» برگزیده شدند.

چه تفاوتی میان نسل فعلی و قدیمی‌تر گرافیک احساس می‌کنی؟
_ بین این نسل‌ها تفاوت‌هایی از نظر سبک و سیاق وجود دارد. مدرن بودن در آثار جوانان بیشتر به چشم می‌خورد. از دلایل آن می‌توان به منابع تصویری بی‌شمار امروز اشاره کرد. مسلما کانال‌های متنوع تلویزیونی، اینترنت و یا کتاب‌های جدید مربوط به حوزه هنر و گرافیک، ذهن در حال شکل‌گیری طراحان جوان را متاثر می‌سازد. برای مثال با استفاده از اینترنت، طراحان گرافیک می‌توانند آثار دیگر طراحان سراسر جهان را به‌روز دنبال کنند که در گذشته این کار به سادگی حالا انجام نمی‌شد.
دیگر اینکه ورود کامپیوتر به کار گرافیک به عنوان یک ابزار جدید، دقت و سرعت بیشتری به کارها داده است. امروزه طراح گرافیک به واسطه وجود کامپیوتر، آزمون و خطاهای بیشتری را در کارش تجربه می‌کند که همین تجربه برای نسل‌های پیشین که تمام مراحل کار را دستی انجام می‌دادند، مستلزم صرف زمان زیادی بوده و شاید غیرممکن و در نهایت اینکه در برخی از آثار نسل جوان، ناپختگی، عجله و البته شجاعت بیشتری دیده می‌شود.

 هیئت داوران به خصوص داوران خارجی تاکید داشتند که آثار ارائه‌شده در این دوسالانه نشان‌دهنده این است که گرافیک ایران درحال رسیدن به یک هویت ایرانی است. ایا شما به گرافیکی با هویت ایرانی اعتقاد دارید؟
_ گرافیک ایرانی، مقوله‌ای است که این روزها بسیار درباره آن صحبت می‌شود. به نظر من وقتی یک طراح گرافیک ایرانی کاری انجام می‌دهد، آن اثر دارای یک هویت ایرانی است به شرط اینکه از آثار خارجی کپی نشده باشد. من به مرزبندی اعتقادی ندارم. ما چه بخواهیم چه نخواهیم طراح گرافیک ایرانی در هنگام خلق اثر، مفهوم را با روش و لحن خاص خود بیان می‌کند و به طور طبیعی، کار او با یک طراح گرافیک ایتالیایی فرق می‌کند. چرا که در یک خانواده ایرانی بزرگ شده و در یک جامعه ایرانی زندگی کرده است. هویت ایرانی در کارهای گرافیک یعنی تاثیر همین مولفه‌ها و باید رفته‌رفته به این سمت پیش برویم نه اینکه به‌ یکباره برای گرافیک ایرانی چهارچوب تعریف کنیم.

دوسالانه نهم را نسبت به دوسالانه قبل چگونه ارزیابی می‌کنید؟ 
_ کیفیت آثار دوسالانه نهم نسبت به دوره‌های قبل رشد داشته و تقریبا در تمامی بخش‌ها، کارهای بهتری دیده می‌شود که این اقتضای یک دوسالانه است. زیرا معمولا با گذشت زمان، پیشرفت در کارها دیده می‌شود اما فکر می‌کنم اگر در مرحله انتخاب آثار، گزینش سخت‌تر یا بهتری انجام می‌شد، دوسالانه‌ای با کیفیت بهتر و یکدست‌تر ‌داشتیم.

در نمایشگاه‌ها و دوسالانه‌ها، پوسترهای خوبی می‌بینیم که با استانداردهای رشته گرافیک تطابق دارد اما چرا این پوسترها را در سطح شهر نمی‌بینیم؟
_ از این نظر تفاوت عمده ما با بسیاری از کشورهای خارجی در این است که پوستر در این کشورها به عنوان یک رسانه تاثیرگذار جای خود را بازکرده است. به عنوان مثال در لهستان، پوستر جایگاهی مانند فرش در ایران را دارد اما در کشور ما اینطور نیست. فاکتور مهم دیگر، محل نصب پوسترها است که متاسفانه در ایران چنین محل‌هایی وجود ندارد. مثلا پوسترهای سینمایی و تئاتر طراحی می‌شوند اما معمولا فقط در محدوده جغرافیایی نمایش فیلم یا تئاتر به چشم می‌خورند زیرا جایگاه مناسبی برای نصب آنها در تمام سطح شهر درنظر گرفته نشده است. نکته بعدی این که به دلیل محدودیت محل نصب، معمولا پوسترها در اندازه 50 در 70 سانتی‌متر یا کوچک‌تر سفارش داده می‌شوند که اندازه مناسبی برای خوب دیده شدن در خیابان‌های شهر نیست. قطعا ارگانی مانند شهرداری می‌تواند به حل این مشکل کمک فراوانی کند.
یکی از مشکلات دیگر، نبود فرهنگ سفارش است یعنی هنوز ضرورت سفارش پوستر برای مناسبت‌ها یا اتفاقات گوناگون، در کشور ما جا نیفتاده است و سفارش دهندگان اعتقاد چندانی به جذب مخاطب توسط پوستر ندارند.

اگر فرض کنیم این مشکل‌ها حل شود، یعنی جایگاه‌‌های مناسبی برای نصب پوستر در سطح شهر درنظر گرفته شود و فرهنگ سفارش را نیز به مرور رواج دهیم، علاوه بر پوسترهایی با موضوع فرهنگی آیا خود طراحان گرافیک تمایل دارند، پوسترهایی با موضوع‌‌های تجاری طراحی کنند؟
_ در ارتباط با پوسترهای تجاری، بسیاری معتقدند که چون این نوع پوستر با تجارت و مسائل مالی سروکار پیدا می‌کند، ارزش کمتری نسبت به پوسترهای فرهنگی دارد. شخصا اعتقادی به این مسئله ندارم ولی متاسفانه این تئوری، مانند یک موج فراگیر است و موجب شده صرفا به پوسترهای فرهنگی توجه بیشتری شود و بخش تجاری که ضعیف‌تر است، بیش از پیش مورد غفلت قرار بگیرد. تا وقتی این بی‌توجهی ادامه یابد، پوسترهای تجاری ضعیف هستند و کمتر به سراغ آنها می‌رویم. البته یکی دیگر از دلایلی که باعث گرایش روزافزون طراحان به طراحی پوسترهای فرهنگی شده آزادی عمل بیشتری است که ذاتا در این طیف سفارشات وجود دارد.

خبرگزاری میراث فرهنگی/ شنبه/ 16 تیر ماه 1386
زمان انتشار: ۲۱:۳۸ ۱۳۹۵/۹/۲۸

ارسال نظر
نام و نام خانوادگی
ایمیل

قوانین ارسال نظر

نظراتی که حاوی توهین باشند، منتشر نمی‌شود
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید

متن