زبان نو در پوستر، یادداشتی از بهزاد شیشه‌گران


عکس از تسنیم


سخن رنگ

بدیهی است نظرات مطرح شده در این یادداشت، الزاما نظر «رنگ» نبوده و «رنگ» مطالب مختلف را برای هرچه بهتر شدن فضای نقد‌ و‌ بررسی تحولات گرافیک ایران منتشر می‌کند.
لازم به ذکر است که «رنگ» از انتشار جوابیه و نوشتار از سوی مخاطبان و صاحب‌نظران، در جهت حفظ این فضای مطلوب استقبال می‌کند.
مجله‌ی الکترونیکی «رنگ»

در پوسترهای این دوره از جشنواره تئاتر فجر تغییر مثبتی در ایده، اجرا، كیفیت و جذابیت رخ داده است. پوستر در عین سادگی نسبت به سال‌های پیش جلوتر آمده. تا جایی كه من می‌دانم كپی نیست مگر اینكه خلافش ثابت شود. فرا رفتن از قانون تک‌پوستری ایده قشنگی است و این ابتكار نگاه خلاقه‌ای است. با توجه به شعار خود جشنواره هم كه «جشن گفتگوی تئاتر ایران» است، ایده كار در شش فریم در بطن خود، «گفتگو» را غیرمسقیم طرح می‌كند در حالی‌كه اگر یک فریم بود این دیالوگ اتفاق نمی‌افتاد؛ و این یک نوآوری در عرصه كار گرافیک و خود تئاتر است. پوسترها كنجكاوی ایجاد می‌كنند و می‌توانند از نظر رنگ و تركیب كار سؤال‌برانگیز باشند. از زاویه نوع ارتباط انسان‌ها با هم در دنیای امروزی نیز زبان نویی دارد كه نیاز جشنواره‌های هنری است و باید همواره از زبان نو دفاع كرد. خیلی وقت‌ها پوسترها شأن یک رویداد فرهنگی را پایین می‌آورند اما این اثر آسیبی به جایگاه بین‌المللی جشنواره تئاتر نمی‌زند.

البته این پوستر برای عام جامعه ساخته نشده، بلكه برای كسانی قابل درک است كه فهم تجسمی دارند و با زبان گرافیک آشنایند؛ اما برقراری ارتباط و دریافتش برای كسانی كه تجربه لازم را در گرافیک ندارند، سخت خواهد بود. این جنبه، هم می‌تواند نقطه قوت تلقی شود و هم نقطه ضعف ولی من بیشتر قوت آن را می‌بینم.

پوستر این اهمیت و قابلیت را دارد كه در جلسات مهم درباره‌اش صحبت شود و خوشحالم كه این سال‌ها بحث‌برانگیز  شده و نظر رسانه‌ها به آن جلب گشته و با حساسیت و دقت آن را نگاه و دنبال می‌كنند؛ اگر كپی باشد دستش را رو می‌كنند، اگر هنر است بیان‌اش می‌كنند و اگر خلاقیت است كشف‌اش می‌كنند‌. اما مهم است چه كسانی درباره این امر تخصصی اظهار نظر می‌كنند؛ زبان خبرنگار تجسمی با خبرنگار تئاتر كاملا متفاوت است.

فراموش نكنیم كه پوستر، خود اساسا رسانه‌ایست كه بایستی در سطح شهر و مكان‌های مهم و تأثیرگذار نصب شود. اما متأسفانه در سال‌های اخیر رسانه مهجوری شده كه جای خودش را گم كرده و در فضای مجازی و مكان‌های غیر عمومی شهر قرار گرفته است. شهرداری به عنوان مسئول شهر باید جایی را برای پوسترهای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی تعبیه كند تا بر در و دیوار شهر نقش ببندند. یک چیزی كه می‌تواند ذائقه مردم را تغیر و ارتقا دهد همین است. تا با چیزی مواجه نشویم به آن فكر نمی‌كنیم و خاموش از كنارش می‌گذریم. اگر عام مردم نمی‌توانند با پوسترهایی از این قبیل ارتباط برقرار كنند برای این است كه پوستری در شهر نمی‌بینند. این ضعف شهر ماست كه پر شده است از بیلبوردهای مبتذل و بی‌خاصیت و بی‌كیفیت، با پیام‌های دروغین و منحرف‌كننده كه به چشم و بصر جامعه خورانده می‌شوند. در حد كلانشهری مثل تهران نیست كه كالاهای فرهنگی و اجتماعی‌اش را اینگونه عرضه كند.

 

بهزاد شیشه‌گران
نقاش و گرافیست

 

زمان انتشار: ۱۳:۱۳ ۱۳۹۶/۱۱/۲

ارسال نظر
نام و نام خانوادگی
ایمیل

قوانین ارسال نظر

نظراتی که حاوی توهین باشند، منتشر نمی‌شود
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری کنید

متن