Copyright © ۲۰۰۶ - ۲۰۱۰ RangMagazine.com All rights reserved
E-mail : info@Rangmagazine.com
|
|||||||||||
|
دیدگاه < گرافیسم گفت و شنود "پاکباز " و " جودت " با مرتضی ممیز پیش از خواندن این مصاحبه که می دانم ممکن است با انتقادهایی روبرو شود با توجه به قدیمی بودن این گفتگو(مربوط به سال ۱۳۴۴) گفته شود تاریخ مصرف آن گذشته ولی باید بگویم که دغدغه های ساختن یک تصویر خوب و راه حل های جدید برای رسیدن به آن چندان هم حل شده نیست و بر آن شدم تا به گذشته بر گردم و حلقه های آن زنجیرمطالعات هنر، را به یکدیگر وصل کنم ونیز باید گفت تمام آن کسانی که موفق شده اند در کنج تنهایی خود توانسته اند به گذشته پلی بزنند.
"هر اثر نو و با ارزشی در بستر سنتی (مجموعه ای قرارداد)شکل گرفته است . رابطه سنت و نو آوری هر چه باشد ، باز هم اصل شکل گیری هنر در بستر سنت را نمی توان نفی کرد ، چرا که امر نو تنها در تقابل با یک سنت معنی می یابد و نیز اصل نو آوری که در دوران مدرن اهمیت یافت، خود قراردادی است مربوط به دوران جدید. از آنجایی که حجم عظیمی از اطلاعات و تصاویری که از غرب به ما می رسد بسیار متنوع است و همگی از سنتی غریبه برمی آید بدیع و خلق الساعه به نظر می رسند.اما آنان که سنتهای تصویری غرب را عمیق تر می شناسند، می دانند که هر کدام از این آثار در چه سنتی و با چه پیشینه ای شکل گرفته اند.
چه برای درک آنها و چه برای درک آثار گذشته خودمان محتاج متدی (روشی )هستیم که درک و اتصال ما را به زنجیره های سنت میسر کند"*.
من امروز به عنوان یک جوان قرن بیست ویک باید در حفظ علم و مکتوب کردن تحقیقات کوشا باشم تا نسل های آینده ، از تحقیقات و افکار گذشتگان عقب نمانند و آن زنجیره که متاسفانه پاره شده به هم وصل شود؛
در این گفتگو که متاسفانه مصور نیست توضیحات، ما را یاری خواهند داد تا با نقایصی که در تشکیل تصاویر، گریبانگیر آقای ممیز بوده، ما را به فکر وادارد و بدانیم ایشان پیش از طراحی پوستر،آفیش و .... چه درگیری های ذهنی را دنبال می کرده؛ مسائل ساختاری که ما از رهگذرآن بتوانیم افکار خود را برای چالش کردن، دست یابی به دلایل موجه و یافتن راه و رسم صحیح برای اندیشیدن به یک موضوع تربیت کنیم. برای مثال در آخر گفتگو می بینیم ، آقای ممیز تحقیقی دارند براینکه بشود مستقلا یک رنگ را مورد مطالعه قرار داد؟و من می پرسم تا کنون چند نفر از ما چنین پرسش انتزاعی داشته ایم و به دنبال پاسخ های آن از طریق مطالعات شخصی خودمان رفته ایم.
پگاه امینی  سوال می کنیم درباره پیدایش گرافیک در زندگی؟
سوال مشکلی است. اینکه چگونه هنر خاصی، در زندگی نقش پیدا می کند، شاید روی این اصل باشد که، بشر به آن احتیاج می یابد و توجه اش به آن جلب می شود و در زندگی دخالتش می دهد. در مورد گرافیک هم قضیه بدین صورت است؛ وقتی اجتماع کمبودش را حس کرد، خود به خود به وجود آمد: البته گسترش تجارت و عرضه کالا و تبلیغ، یک نوع از همین احتیاج اجتماعی را تولید می کند و به دلایلی گرافیک را برای منظور خود انتخاب می نماید. اول آنکه گرافیک هنری، نزدیک به مردم است. به خاطر رک و بی پیرایه بودنش؛ دوم آنکه از تکنیک ساخت و ساز ساده ای برخوردار است؛سوم آنکه به عنوان مقدمه ای نسبت به نقاشی محسوب می شود، ودر نتیجه بی اهمیت تر از آن، که به این ترتیب بهتر می تواند در خدمت سیستم های تجاری، قرار بگیرد.
برای توجیه این سادگی، مثلا "مهر"را در نظر بگیرید: درآن، برای معرفی یک شخص، نهایت اختصار به کار رفته است. یا امضاء وآرم که هر دو سمبلی هستند از برای ساده گویی.
رابطه هنر گرافیک امروزی باگذشته تاریخی اش؟ فکر می کنم در گذشته هم، کار گرافیک، به هر حال اهمیتی داشته و جزء هنرهای پلاستیک محسوب می شده است. تا اینکه امروزه، به صورت مستقلی در آمده و البته مسائلی هم به آن اضافه شده است. به عبارت دیگر، جامعیت پیدا کرده است. قبلا این استقلال وجود نداشت. مثلا درایران محدود می شد به خطاطی ومصور کردن کتاب.
رابطه گرافیک با خصوصیات هنر پلاستیک؟ دقیقا، منظور شما را نمی دانم ولی این را توضیح می دهم که: رابطه اش فقط در مسایلی از قبیل کمپوزیسیون و غیره است به طور کلی یک رابطه تکنیکی مطرح است.
و رابطه اش با ادبیات؟ هر چقدر نقاشی، امروز در مسیری پیش می رود که به خالص شدن، هر چه بیشتر، نزدیک می شود ولی به طور کلی گرافیک از ادبیات استفاده می کند، لازمه کارش است و به آن نزدیک است. به عبارت دیگر می تواند یک نوع ادبیات مصور و همینطور موزیک مصور باشد. اشتباه نشود: هیچگونه جنبه داستان سرایی که در نقاشی گذشته وجود داشته- در گرافیک امروز به چشم نمی خورد.
به طور ساده، گرافیک به تمام هنرها دست اندازی می کند، تیتراژ فیلم، کارتون و غیر ... البته کارتون یک حالت استثنایی دارد، چون خود امروزه به عنوان هنر هشتم قلمداد می شود.علت این دست اندازی شاید به خاطر عام (پاپیولار)بودن آن است. و این در ارتباط نزدیکی است که با تجارت دارد.
و اما در مورد معماری فکر می کنم از طریق دکوراسیون و تابلوهای اعلان و غیره به نحو محدودی، به آن مربوط می شود. ولی از این گذشته یک تشابه کلی بین معماری و هنر گرافیک موجود است: به قول یکی از دوستان، معماری یک هنر دسته جمعی است واین قضیه در مورد گرافیک هم صدق می کند، طرحی زده می شود، اجرا می گردد (و ممکن است حتی کسی جز طراح، آن را اجرا کند)، از آن کلیشه و گراور تهیه می شود و بالاخره به مرحله چاپ می رسد. یک همکاری نزدیک باید بین تمام این مراحل برقرار باشد تا کاری به نتیجه مطلوب منتهی شود.
عکاسی؟ از عکاسی هم به عنوان مواد کار استفاده می شود. استفاده از آن کاملا جنبه تکنیکی ، برای نقاش گرافیک دارد، او برای نوعی اجرا، از عکس استفاده می کند. ببینید، در مورد یک عکس و یا یک کادر ثابت شدهء فیلم که هردو ، با کار یک نقاش گرافیک برخورد پیدا می کنند، من نظری دارم که از تجربه خودم به دست آمده و فکر می کنم در یک کادر عکس با یک لحظه از زندگی مواجه هستیم، در صورتیکه یک کادر فیلم، تکه ای از لحظه های یک تداوم را به دست می دهد.از طرف دیگر، استفاده از عکس در آفیش و جلد کتاب و غیره ... همراه بانوعی ادبیات است. به عبارت دیگر، اگر نوشته مربوط به آن عکس را حذف کنیم تقریبا مفهوم گرافیک آن را گرفته ایم. به منظور بیان خبری که مد نظر است و یا از آن استفاده شده است، یک خبر کاملا "مادی".
نقاش گرافیک باید همه کاره باشد؟ کاملا اینطور است. یک نقاش گرافیک، برای اجرای ایده خودش، احتیاج به آگاهی تکنیکی هنرهای مختلفی دارد. در غیر این صورت نمی توان او را یک نقاش گرافیک به معنای اعم، دانست.
گرافیک ما در چه موقعیتی است؟چطور شروع شد؟ گرافیک امروزی ما با انتشار روزنامه، رفته رفته شکل گرفت. البته در گذشته به صورت خطاطی و مصور کردن کتاب بود که اغلب حالت منیاتور به خود می گرفت. و یا اصولا خیلی جنبه نقاشی داشت وبهتر است جزو هنر نقاشی محسوب شود. شاید در این میان بشود از تذهیب نام برد. اولین نمونه های گرافیک امروزی، فکر می کنم، در روزنامه"شرف" به وجود آمد- با کارهای پرتره ای از شخصیت های قاجاری. بعدا کاریکاتور در روزنامه ها ظاهر شد ورفته رفته با چاپ عکس و تصاویر و تبلیغ کالاهای مختلف، شکل امروزیش را پیدا کرد. ولی مسئله ای که تا کنون به آن توجه نمی شد، میزان پاساژ یا تنظیم صفحات چاپی بود. چه در گذشته و چه در حال، به کارهایی بر می خوریم که از این بابت خیلی نقص دارد. به طور مثال حتی تا سه چهار سال قبل، این کمبود، در روی جلد کتاب های فارسی به چشم می خورد: این روی جلد ها اکثرا تشکیل شده بود از یک موتیف و یک یا چند عبارت که به نوعی تحمیلی، کاملا آن موتیف را تحت والشعاع قرار می داد. و اگر نوشته را حذف می کردیم در کمپوزیسیون کلی نه تنها هیچ گونه خللی وارد نمی شود بلکه کمپوزیسیون بهتر و آزادتر نیز می شد به نظر من، این حاکی از یک نوع عدم اطلاع از این جنبه گرافیک بود.
در مقایسه با گرافیک جهانی، گرافیک ما چه حالتی دارد؟ خیلی خیلی ابتدایی. به ندرت کاری را قابل نمایش در اکسپوزیسیون های بین المللی دیده ام. گرافیک ما علاوه به ضعف ایده، دارای خیلی عیوب فنی و تکنیکی است و به صورت یک کار کامل تلقی نمی شود. علتش را می توان در بیسوادی نقاشان گرافیک خودمان دانست.
پس شرایط محیط و کار، در این مورد موثر نیستند؟ البته شرایط ، تاثیر دارند. حتی می شود گفت که شرایط، استعداد بعضی از نقاشان ما را که می توانستند به طور "خودرو" در این زمینه توفیقی به دست آورند، ازبین برد.همانطور که گفتم، به طور کلی، عدم موفقیت گرافیک از ضعف ایده، آب می خورد، ضعف ایدهء تصویری. نقاشان ما در برداشت تصویری از یک ایده خاص – که حتی بعضی مواقع به نحوی کاملا واضح وجود دارد، عاجز هستند. نمی توانند آن را پرورش دهند. مثلا استفاده از ضرب المثل"کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من"به صورت یک ترجمه تحت الفظی تصویر در می آید. هیچ نوع برداشت استتیکی از آن نمی شود. در مقابل نگاه کنید به این ایماژ، از تصویر تخم مرغی برای بیان "بسته بودن درها"استفاده شده است(یکی از آفیش های نمایشگاه آفیش تالار ایران)
پس به این نتیجه می رسیم که ضعف گرافیک ما بستگی شدیدی به ناآگاهی نقاَشان ما دارد؟ تقریبا همینطور است.البته اگر نسبت۵۰،۵۰ به این دو عامل که گفتم، بدهیم شاید بهتر باشد.چه اگر شرایط مساعدی وجود داشت گرافیست کوشش می کرد که جوابگوی آن شرایط باشد و در نتیجه نقاشان بهتری به وجود می آمدند. در این مورد از خودم مثال بزنم: وجود موقعیت های خاصی باعث شد که مرا در این حد قرار دهد می شود گفت اگر این موقعیت ها را کسان دیگری هم داشتند شاید به نسبت چند برابر من، توفیق حاصل می کردند.
و اما کارگرافیک خود تو؟ با اینکه چند سال است که در این رشته کار می کنم، ولی فقط در این دو ساله اخیراست که خواسته ام کاملا یک نقاش گرافیک باشم. قبلا، اولا حالت و موقعیت خاص یک نقاش گرافیک را نداشته ام و ثانیا کوشش وتلاشم این بوده که محیط را تا حدودی برای خودم و بقیه مساعد تر کنم. بقیه از این نظر که تنها نباشم، چه این تنهایی مسلما برایم غیرقابل تنفس و کشنده می بود. اگر توجه کنید می بینید در گذشته هیچ زمینه حتی زمینهءتکنیکی قابل توجهی وجود نداشته است. یک مقدار کوشش من صرف شناساندن تکنیک های مختلف گرافیک، شد. مسلما نتیجه ای از این کار می گرفتم: مردم با آنها آشنا می شدند و در نتیجه افراد لازمی را برای اجرای آن به وجود می آورد.این خود راه نفس کشیدن را باز می کرد.
در تصاویری که برای شهر ها وداستان ها ساخته ای آیا ... در این تصاویر سعی می کردم که ضمن وفاداری به متن نوشته ها، آنها را با یک زبان تصویری نشان دهم نه با ترجمه شان به یک شکل تصویری.
 آیا اسیر جستجو های تکنیکی خود بودی؟ نه، تقریبا آزاد بودم. ولی در این مورد مسئله علاقه و یا عدم علاقه من نسبت به نوشته پیش می آمد و این خیلی در کارم موثر بود. بیشتر مواقع نوشته ای که مورد علاقه ام بود، خود کمک می کرد برای ارائه تکنیک جدید در تصاویر مربوطه اش. تصاویر نوشته هایی را که مقاله نداشتم، غالبا مبتذل از آب در می آمد. البته در این مورد مسئله دیگری که شاید منطقی تر باشد، می شود مطرح کرد: مسئله وقت. اصلا فرصت کافی برای مطالعه و ارزیابی تکنیک هایی که پیش می آمد نداشتم. روی این اصل بیشتر کارهایم حالت نیمه تمام داشتند. یعنی می شد روی آنها بیشتر کار کرد و تکنیک را پخته تر نمود. تنها فرصت عمده ای که در آن دورهء کارهایم پیش آمد در مورد تصاویر حماسه قدیمی "گیل گمش" بود- آن هم روی هم رفته در حدود یک ماه و این یک ماه هم صرف مطالعه تاریخی قضیه و اجرای آن شد.
به طور کلی، همانطور که گفتم کوشش عمده من در این دوره، صرف آشنا کردن مردم با مسئله گرافیک شد. برای روشن کردن این قضیه که مثلا: مصور کردن یک نوشته، صورت های مختلفی غیر از اجرای غلط کنونی دارد. در واقع اگر کوشش های من ارزشی داشته باشد، بیشتر از این نقطه نظر است.
این کوشش ها، مرا به این موقعیت رسانده و احساسی از نقاش گرافیک بودن به من داده است. با اینکه هنوز هم در مورد کارهایی که انجام می دهم، باز در مضیقهء وقت هستم. ولی به هر حال، سعی کرده ام تا حد امکان به اجرایی که مایل بودم برسم. نمونه اش کارهای اخیرم است: دسن های نازک- تکیه بر روی چین ها و استفاده از خطوط راست و رک برای بیان عناصر خاص و بالاتر از همه، تکیه ام بر طنز- که فکر می کنم باید حتما در کارم باشد. می بینید که رفته رفته می خواهیم یک نقاش گرافیک بشوم- اگر بتوانم آن فرصت کافی را به دست آوردم؛ ولی هنوز باز اسیر دست سفارش دهنده کار هستم. فکر اصلی من این است که: همیشه این امکان را به صاحب کار بدهم که ایده خود را درکارش بیان کند-۵۰ درصد قضیه – ولی در عوض در اجرای آن، آزادم بگذارد. و البته اگر اختیار من صد در صد باشد، قضیه جنبه ایده آلی دارد. تکیه من در مورد آزاد گذاشتنم در اجرای کار روی این اصل است که معتقدم: کمپوزیسیون رکن اساسی کار است. چه در پشت این کمپوزیسیون است که پی به وجود" فکری" می بریم.
مسلما ضعف اجرای کاری، حاکی از عدم وجود فکری در مورد ارائه آن کار است.
وجه تشابهی دیده می شود بین نقاشی وآثار گرافیک تو. نقاشی ات بر گرافیک ات اثر گذاشته یا برعکس؟ جستجوهای گرافیک من برنقاشی ام تاثیر گذاشته است.
در مورد طنزی که در کارت به آن اشاره کردی، به یک نوع حالت تحمیلی بر می خوریم. و این، در نقاشی ات به چشم نمی خورد، چرا؟ اول بگویم که به شعر معتقدم: هنر یعنی شعر- منظور نفس شعر- وحتی در بعضی مواقع در کارهایم، جنبه پلاستیک را فدای شعر می کنم. اما طنزی که می گویید، در نقاشی هایم هم وجود دارد، با این تفاوت که می توان گفت: در اینجا، طنز خیلی تلخ می شود و جنبه رسمی تری هم دارد.
مثل اینکه با مسائل مهمتری روبرو هستم. برعکس در این مورد، در کارهای گرافیک خیلی"راحت" هستم. این راحتی را هنوز در نقاشی به دست نیاورده ام. شاید علتش کم کار کردن باشد در این زمینه. ضمنا این را هم بگویم که هیچ اشکالی ندارد یک کار طنز نداشته باشد. خیلی از نقاشان- گرافیک معتقد هستند که کمترین حالتی از طنز در کارشان دیده نمی شود. مثل اینکه با آثارشان به آدم فحش می دهند، کارهایی که آنقدر جدی و خشک است، و انسان موقعی که به این کارها می رسد، حس می کند که سرش به آهن می خورد.
اشاره کردی که در مقابل کارهایی که مورد علاقه ات نیست، بی توجهی به خرج می دهی. آیا این یک نوع خودخواهی نقاش گرافیک در مقابل "سفارش" نیست؟ تا اندازه ای مسئله، جنبه روانی دارد. بدین صورت که ممکن است نقاش گرافیک، بتواند خیلی خوب در مورد لوازم آرایش، کار کند و در مورد مسائل صنعتی خشن، عاجز باشد.اگرچه برای او باید جنبه های مختلف سفارش، یکسان باشد.
در جواب سوال شما، باید بگویم که این بیشتر از کمبود وقت که جستجوهای من را محدود می کند.
برای شکل دادن به یک گرافیک خاص در این مملکت، فکر می کنید منیاتور، می تواند موثر باشد؟ البته این سوال پس از توافق در این مسئله مطرح می شود که منیاتور، تا اندازه ای جنبه گرافیک دارد- یعنی می شود با مطالعه عمیق آن به عنوان یک راه حل سنتی و با پی بردن به محتوی زمانی که چنین قالبی را به وجود آورده، به نتیجه مطلوب رسید؟ این موضوع در مورد گرافیک دوره قاجاریه به خوبی یه چشم می خورد و با آنکه از استقلال کامل برخوردار است و کاملا مبین یک دوره خاص تاریخی است، ردپای منیاتور، در آن به چشم می خورد.
من که در تهران هستم و در محیط کارم، اصلا نمی توانم این مسئله را حل کنم. ولی شاید یک نقاش و طراح اصفهانی و یا شیرازی خیلی خوب بتوانند با آن مواجه شود. محیط کار من، کاملا فرهنگی است. حالت آدم هایی که خیلی "ایرانی" هستند و مثلا از فراز ونشیب یک آواز قدیمی ایرانی خوششان می آید، کاملا برای من غریبه است البته وقتی واریاسیون های جدیدی پیدا می کنند، مرا جلب می کنند.
پس اگر منیاتور هم با واریاسیون جدیدی ارائه شود، مورد قبول توست؟ بله، ولی شخص من، کوچکترین اقدامی در این مورد نمی توانم بکنم. به دلایلی که گفتم.
تا کنون فقط یک بار به عنوان یک نقاش گرافیک، تظاهر کرده ای- نمایشگاه سوم تالار ایران- و با اینکه دراین نمایشگاه در جنبه های مختلف هنر گرافیک، کار عرضه شده بود، ولی تکیه عمده آن روی تصاویرو داستان ها و اشعار بود. و دراین مورد، موفقیتی به چشم می خورد. کاملا درست است. علت آن شرایطی است که قبلا صحبت کردیم.
به خصوص در مورد تصاویر "گیل گمش" در این باب سوالی مطرح می شود:ضمن مطالعه آن، به این نتیجه رسیدی که از نظر فیزیکی، باید گیل گمش نو به وجود آورد؟... تصور یک انسان امروزی از یک قهرمان حماسی تا اینجا درست، ولی چرا موتیف های انتخابی برای این تصاویر، هرچند مارا به گذشته می برند ولی به دوره خاصی مربوط نمی کنند؟نه زمان گیل گمش و نه دوره به خصوصی با توجه با اینکه موتیف ها همه قدیمی هستند آیا اینجا یک تناقض بین گیل گمش نو و موتیف های کهنه، به وجود نمی آید؟ این را چطور توجیه می کنی؟ من پس از مطالعه در مورد کارهایی که مربوط به گذشته است، فقط به یک برداشت می رسم وسعی می کنم که فقط کارم روحیه آن دوران را داشته باشد. به طور مثال: تصویری را برای یک داستان ایرانی ساخته بودم و در آن مردی به درخت چسبیده بود و پرواز می کرد ذکر می کنم: در آن، کارم یک روحیه مینیاتور داشت ولی منیاتور نبود بدین معنی که می خواهم، حتما بیان شخصی خودم را در مسئله، دخالت دهم.
مثل اینکه متوجه نشدی. منظور این بود که این موتیف ها انتخابی هستند از تمام دوره های تاریخی و مثل کاراکتر گیل گمش تازه نیستند. یک نوع عدم هماهنگی بین کاراکتر گیل گمش و این موتیف، به چشم می خورد. این علتش از اینجاست که در مطالعه ام روی این موضوع، موتیف مناسب گیر نیاوردم به جز یک یا دو مورد: مثل لباس گیل گمش و یا بازوبندش- فکر می کنم حتی بازوبند هم نداشت – لذا به موتیف های مختلف قدیم پناه بردم ولی سعی کردم ربط مستقیمی به یک کشور نداشته باشد.
و چه اجباری وجود داشته که حتما از موتیف استفاده شود؟بگذریم، درباره مصور کردن اشعار، چه برداشتی داری؟ در کارهای اولیه ام، مطابق معمول به شعر شکل نقاشی می دادم. ولی درسری کارهای جدیدم شعر را به زبان پلاستیک تبدیل می کنم و در این مورد سعی می کنم کاملا آزاد باشم.مثلا در تصویری که برای شعر یکی از شاعران معاصر ساخته بودم، چون با ادعا، روبرو بودم، به ناجار نیشی به آن زدم، اگر دقت کرده باشید: دستی که اشاره می کرد نوک انگشتش بریده بود و شمشیری را هم که خیلی به شمشیر عدالت شبیه بود کنار آن گذاشته بودم. آن انگشت ، انگشت خود شاعر بود که کج بود و یا در داستان دیگری برای فرم مرد، از شکل خود نویسنده استفاده کرده بودم. واین درست برداشت خودم از داستان است.
در کمپوسیون های دو مرحله گذشته کارت و حال دگرگونی به چشم می خورد کمپوسیونهای قلبی مثلا در تصاویر کتاب هفته ها – عناصر مجزا بودند. ولی در مرحله بعد "قصه ننه دریا" ، "عزاداران بیل" و ...ر عناصر کاملا در هم فشرده اند و در یکدیگر تداخل می کنند.این عدول ...؟ کاملا جنبه روانی دارد و توجیه اش تا اندازه ای از عهده من خارج است. این یک سیر متفاوت فکر من در برخورد با زندگی است.
بله باید همینطور باشد ....وآخرین سوال: به نظر می رسد در فرم ها موفق تر از رنگ هستی؟ این بیشتر، به این علت است که با سیاه و سفید بیشتر کار کرده ام.و فکر می کنم این دو رنگ حالت کاملا کلی داشته باشند. اگر می بینید گاهی قرمز، سبز و یا رنگ دیگری به کار می برم به این منظور نیست که مثلا قرمز برای خون و هیجان و غیره مصرف شود، بلکه حتی سعی می کنم در نقطه مقابل این معنای تداعی کننده ظاهری، از آن استفاده کنم.
گیرایی سیاه وسفید از این نظر است که سیاه در طیف نور وجود ندارد و سفید هم گمان می کنم بازتابی از همه رنگ ها باشد و می تواند هر رنگی را در خود بپذیرد. در مورد این دو رنگ، هنوز به نتیجه کلی نرسیده ام و شاید روزی از رنگ های دیگری هم کمک بگیرم. ولی در حال حاضر، تمام برداشت های خودم را از موضوع، در این دورنگ جستجو می کنم: طرح یک درخت را در زمینه سفید شروع می کنم و با نوانسی که به این زمینه می دهم، دیگر نیازی به رنگ سبز نمی بینم.
مسئله دیگری که به آن فکر می کنیم این است: چطور می شود مستقلا یک رنگ را مورد مطالعه قرار دهم؟ یک رنگ تا چه حد می تواند در کنار بقیه رنگ ها، مستقل بماند؟
دیگر اینکه، فضاهای خالی کارم را با رنگ سفید اشتباه نکنید. در اینها دسن هایم حالت مجسمه های سیمی ای دارند در یک فضای باز.
و موخرهای کوتاه بر این مصاحبه: ممیز"گرافیک"را با عدم آگاهی – ولی در عین حال با استعدادی ذاتی – آغاز کرد. می شود او را در این ناآگاهی، تا حدودی تبرئه کرد چون هیچگونه زمینه جامع و با ارزش قبلی دراین مورد، وجود نداشت و او در پرداخت کارش کاملا تنها بود.ولی ممیز این زمینه را حداقل برای خودش به تدریج ساخت و از این طریق به یک شناخت نسبی دست یافت: از سویی راه های تکنیکی بسیاری را آزمود و از سوی دیگر، موقعیت و شرایط اجتماعی یک نقاش گرافیک را در جامعه ما تجربه کرد.
امروز او در کادر محدود خودمان، تقریبا نقاش مشهوری است و بیشتر کسانی که با مطبوعات به نحوی سر و کار دارند او را می شناسند و یا بهتر او را می پذیرند. این شهرت نه تنها به خاطر کوشش و جستجوی او بلکه، بیشتر به خاطر این است که توانست به راحتی از فضای خشک و متعصب "هنر برای خواص" که گروه زیادی از هنرمندان ما را در خود گرفته ، را رها کنند. او پنجره ها را به سوی مردم ولی نه ذوق آنها باز کرد. ومی دانیم که این خصوصیت اساسی یک نقاش گرافیک باید باشد. واز این جهت امتیازی است برای ممیز که "گرافیک" را انتخاب کرده"نقطه ای" را که ممیز اکنون در آن هست، به عنوان شروع حقیقی از او می پذیریم. ولی مسیر آینده او حداقل برای ما روشن نیست. آنچه مسلم است در این راه به مسایلی برخورد خواهد کرد که سد راه او خواهند شد.یکی از؟آنها برداشت های غیر پلاستیک کار او است. و این گاهی به گرایش ذاتی اش به پلاستی سیستم میدان نمی دهدو می دانیم که جستجوهای اخیر گرافیک جهانی مانند سایر رشته های هنر پلاستیک بر پایه همین گرایش استوار است . حال تا چه حد ممیز اصولا به حل این مسئله معتقد است و تا چه حد در آینده با آن مواجه خواهد شد مستلزم تامل است ، منتظر می مانیم.
دوشنبه ۵ تير ۱۳۸۵ ۰۶:۵۰:۰۰ |
||||||||||